خدایا احساس می کنم زود عادت می کنم و گاهی به اشتباه اسم آن را دوست داشتن می گذارم

خدایا می دانم تمام لحظه هایم با توست ، می دانم تنها تویی که مرا فراموش نمی کنی ...

و می دانم که اگر بارها فراموشت کنم ، ناراحتت کنم و برنجانمت ، باز می گویی برگرد .

خدایا تو بگو چه کنم . تو نشانم ده راهی را که بهترین است .

خدایا می دانم تو همیشه با منی ، ولی تنهایم مگذار ، یا شاید بهتر باشد بگویم ، نگذار تنهایت بگذارم .

خداوندا من از تنهایی و برگ ریزان پاییز ، من از سردی سرمای زمستان ، من از تنهایی و دنیای بی تو می ترسم ...

خداوندا من از دوستان بی مقدار ، من از همرهان بی احساس ، من از نارفیقی های این دنیا می ترسم .

خداوندا من از احساس بیهوده بودن ، من از چون حباب آب بودن ، من از ماندن چون مرداب می ترسم ...

خداوندا من از مرگ محبت ، من از اعدام اعدام احساس به دست آشنایان و دوستان دور یا نزدیک می ترسم ...

خداوندا من از ماندن ، رفتن و حتی از خود نیز می ترسم ...

خدای خوبم ، بهترینم ، پناهم ده .

نوشته شده در چهارشنبه بیست و پنجم شهریور 1388ساعت 20:7 توسط شب رو| |